บทที่ 175 กีดกันคนนอก

บทที่ 175 กีดกันคนนอก

วันที่ 8 เมษายน 1993 นิวยอร์ก กรีนิชวิลเลจ โอ๊กคลับ

เมื่อราตรีคลี่ตัวลง แสงไฟของแมนฮัตตันก็เริ่มสว่างขึ้นทีละดวง

โอ๊กคลับตั้งอยู่บนถนนสายที่ไม่สะดุดตาเส้นหนึ่งในกรีนิชวิลเลจ ไม่มีป้ายร้าน ไม่มีไฟนีออน มีเพียงประตูไม้โอ๊กหนาหนักบานหนึ่งกับตะเกียงแก๊สริมประตูที่ไม่เคยดับ

ที่นี่คืออาณาเขตส่วนตัวของตระกูลเศรษฐีเก่า ซึ่งดำรงอยู่มานานถึงแปดสิบสามปี

ในห้องประชุมชั้นสองที่ไม่เคยเปิดให้คนนอก คนหกคนนั่งล้อมโต๊ะยาวไม้มะฮอกกานีตัวหนึ่ง

คนห้าคน ห้านามสกุล—แวนเดอร์บิลต์ แอสเตอร์ คาร์เนกี เมลลอน วิตนีย์ แต่ละชื่อเพียงเอ่ยขึ้นมาก็ล้วนมีบทของตนอยู่ในประวัติศาสตร์อเมริกา

คนที่อายุน้อยที่สุดก็หกสิบสองปีแล้ว ส่วนคนที่อายุมากที่สุดอายุแปดสิบเอ็ด นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ข้างมือมีไม้เท้าไม้มะเกลือด้ามหนึ่งที่ตกทอดมาจากรุ่นปู่วางอยู่

แวนเดอร์บิลต์ผู้เฒ่ากระแอมเบา ๆ ดวงตาฝ้าฟางแต่ยังคมกริบกวาดมองคนในห้อง