บทที่ 167 คนซื่อ

บทที่ 167 คนซื่อ

วันที่ 3 พฤศจิกายน 1992 ชานเมืองแฟรงก์เฟิร์ต

รถยนต์แล่นออกจากตัวเมืองไปตามถนนใต้ร่มไม้อันเงียบสงบสายหนึ่งเป็นเวลายี่สิบนาที

ใบของต้นเพลนสองข้างทางร่วงหล่นไปเกินครึ่งแล้ว ใบไม้สีเหลืองทองปูลาดเต็มผิวถนน ล้อรถบดทับจนส่งเสียงดังซ่าแผ่วเบา เบื้องไกลคือเนินเขาลาดเอียง บนเนินมีบ้านพักตากอากาศเดี่ยวตั้งกระจายอยู่ประปราย กระเบื้องสีแดงผนังสีขาว ดูเงียบสงบและอบอุ่นใต้แสงแดดยามบ่าย

คาร์ลนั่งอยู่เบาะหลัง ไม่ได้พูดจามาตลอด เขามองดูทิวทัศน์ที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่าง แววตาดูเหม่อลอยเล็กน้อย

จากศาลในดีทรอยต์สู่ร้านกาแฟในนิวยอร์ก จากการเข้าพบนายกรัฐมนตรีเยอรมนีจนถึงเวลานี้ เรื่องราวที่เขาพบเจอในช่วงไม่กี่วันมีมากกว่าตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมาในชีวิตรวมกันเสียอีก

จนถึงตอนนี้เขายังรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ค่อยจริงอยู่บ้าง

รถยนต์มาหยุดลงตรงหน้าบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่ง