บทที่ 150 จะเดินไปทางไหน

บทที่ 150 จะเดินไปทางไหน

วันที่ 3 มิถุนายน 1992 ลอนดอน อาคารกระทรวงการคลัง

นอร์แมน ลามอนต์ยืนอยู่หน้าบานกระจก มองสายฝนที่ไหลรินลงมาตามผิวกระจก บิดภาพหอนาฬิกาบิ๊กเบนด้านนอกให้แตกเป็นริ้วพร่ามัว

เขากระชับเสื้อสูทให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ลอนดอนในเดือนมิถุนายนไม่ควรหนาวเย็นถึงขนาดนี้

“เตรียมพร้อมแล้ว ท่านรัฐมนตรี” เลขานุการเอ่ยเตือนเบา ๆ จากด้านหลัง

ลามอนต์สูดหายใจเข้าลึก หมุนตัวเดินไปยังห้องโถงแถลงข่าว มือกำร่างสุนทรพจน์จนกระดาษยับเป็นริ้ว

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถง แสงแฟลชจากด้านล่างเวทีก็วาบขึ้นพร้อมกันเป็นพรืด

เขาเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วจ่อไมโครโฟน พยายามควบคุมเสียงให้นิ่งที่สุดแล้วเอ่ยว่า “เงินปอนด์จะไม่ลดค่าลงอย่างเด็ดขาด และอังกฤษก็จะไม่ถอนตัวออกจากกลไกอัตราแลกเปลี่ยนยุโรป ข้าพเจ้าจะไม่มีวันละทิ้งความพยายาม”