บทที่ 35 โอกาสแห่งความเป็นอิสระ

บทที่ 35 โอกาสแห่งความเป็นอิสระ

7 พฤษภาคม 1986 เวลาสี่ทุ่มสี่สิบห้านาที มิดทาวน์แมนฮัตตัน

ห้องซิการ์ตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจาก 21 คลับเพียงแค่สองช่วงตึก ไม่มีป้ายชื่อ และไม่มีเครื่องหมายบ่งชี้ใด ๆ

หลุยส์กดกริ่ง เป็นจังหวะสามสั้นหนึ่งยาว ประตูเปิดต้อนรับจากด้านใน ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มพยักหน้าโดยไม่พูดคำใด แล้วขยับตัวหลีกทางให้พวกเขาเข้าไป

ห้องไม่ใหญ่นัก แต่ตกแต่งหรูหราถึงที่สุด โซฟาหนังสีเข้มจัดล้อมเป็นมุมส่วนตัวอยู่หลายจุด ผนังแขวนประดับภาพสีน้ำมันอยู่หลายภาพ

ตรงมุมห้อง เครื่องเล่นแผ่นเสียงแบบเก่ากำลังเปิดเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ เสียงแซกโซโฟนทอดทำนองพลิ้วผ่านห้องราวกับเส้นไหมอันนุ่มละมุน

"เจ้าของที่นี่เป็นเพื่อนเก่าของผมเอง" หลุยส์พาพวกเขาไปนั่งตรงมุมในสุด "เปิดรับเฉพาะสมาชิก และต้องมีสมาชิกเก่าคอยแนะนำให้ด้วย ไม่มีบันทึก ไม่มีใบเสร็จ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดค่อยชำระรวบยอดตอนสิ้นปี"

บริกรผมหงอกในเสื้อเชิ้ตขาวกับเสื้อกั๊กดำก้าวเข้ามาอย่างเงียบ ๆ