บทที่ 15 ตัวหมาก

บทที่ 15 ตัวหมาก

ลมบนดาดฟ้าแรงมาก พัดเสื้อสูทของเฉินเซี่ยวสะบัดดังพรึ่บพรั่บ

ชายคนนั้นยืนอยู่ริมดาดฟ้า เท้าซ้ายครึ่งหนึ่งเลยออกไปนอกขอบแล้ว แผ่นหลังค่อมงอราวกับถูกของหนักกดทับกระดูกสันหลัง

เฉินเซี่ยวไม่ได้รีบพุ่งเข้าไปทันที เขาเคยเห็นฉากแบบนี้มามากเกินไป ยิ่งรีบเกินไปกลับอาจกระตุ้นให้อีกฝ่ายกระโดดลงไปเสียตรงนั้น

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ แล้วหยุดห่างออกไปราวห้าเมตร

"วันนี้ลมแม่งหนาวจริง" เฉินเซี่ยวจุดบุหรี่มวนที่สอง น้ำเสียงราบเรียบ "ผมขึ้นมาสูบบุหรี่ ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นอยู่ด้วย"

ร่างของชายคนนั้นแข็งเกร็งเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับมา

เฉินเซี่ยวพิงกำแพงคอนกรีตของดาดฟ้า สายตามองไปทางแม่น้ำฮัดสันไกล ๆ เขารออยู่ไม่กี่วินาที ก่อนถามด้วยน้ำเสียงสงบ "คุณอยู่ตรงนี้มานานแล้วหรือ?"

ชายคนนั้นยังคงเงียบ