กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โลกผนึกน้ำแข็ง อุณหภูมิคงไว้ที่ประมาณลบหกสิบองศาตลอดทั้งปี
มองไปรอบ ๆ โลกขาวโพลนมองไม่เห็นพลังชีวิตแม้แต่น้อย
ลมหนาวพัดผ่าน โลกอันเงียบงันราวความตายทันใดนั้นก็มีเงาร่างเลือนลางเพิ่มขึ้นมาหนึ่งร่าง คือตงเล่อ
ตั้งแต่ตัดสินใจจะดูว่าอดีตของตัวเองเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาก็เดินทางข้ามไปมาต่างจักรวาลอย่างต่อเนื่อง
ตอนแรกยังดี ไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก แต่เมื่อยิ่งอยู่ใกล้อดีต ตงเล่อรู้สึกว่าการข้ามโลกแต่ละครั้งต้องใช้เวลาและเรี่ยวแรงมากขึ้น
ถึงแม้สำหรับนักเดินทางมิติกาลเวลา การพูดถึงการใช้เวลามากขึ้นจะดูเหลวไหลไปบ้าง แต่ความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น
“ดำเนินต่อไปแบบนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผมอาจมองไม่เห็นว่าอดีตเกิดอะไรขึ้นตลอดไป”