กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
บริษัทยาจื้อหย่วน;
ตงเล่อและคณะเดินทางมาอย่างเอิกเกริก แต่มาถึงกลับเจอความว่างเปล่า ในสำนักงานของหวังจื้อหย่วนไม่มีผู้ใดอยู่เลย
เลขานุการจ้องกลุ่มคนที่ดูไม่ใช่คนง่าย ๆ อย่างเงียบ ๆ ส่งคนไปแจ้ง รปภ. ส่วนตัวเองก้าวออกมารับหน้า: “พวกคุณมาหาประธานหวังหรือเปล่า? ท่านเพิ่งออกไปเมื่อครู่ พวกคุณนั่งรอสักครู่ก่อนได้ไหม”
ตงเล่อไม่พูดอะไร สายตามองไปที่อู๋ฝาน อีกฝ่ายเข้าใจในทันที รีบหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาหวังจื้อหย่วน แต่โทรยังไงก็เชื่อมต่อไม่ได้ตลอด
ชายสูงวัยอาจเกิดจิตสำนึกขึ้นมาถึงบางสิ่ง จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างตึงเครียด กดเบอร์อีกหมายเลขของหวังจื้อหย่วน ก็แสดงว่าไม่สามารถเชื่อมต่อได้เช่นเดียวกัน
ชายสูงวัย: “นี่... เถ้าแก่ท่านอาจมีธุระกะทันหันที่ต้องจัดการ พวกเรารอก่อนดีไหม”
เลขานุการเข้าใจบางอย่างจากท่าทีของพวกเขา: “พวกคุณเป็นคนจากบริษัทอื่นของประธานหวังหรือเปล่า?”
อู๋ฝาน: “อือ เรามาที่นี่น้อยหน่อย แต่มีเรื่องสำคัญนิดหน่อย”