ตอนที่ 339 เขาบอกว่าทุกเรื่องมีสองด้าน

เรื่องราวที่ผู้หลบหนีกล่าวถึงทำให้ตงเล่อเข้าใจมากขึ้น

วัฏจักรเวลาไม่ใช่ระบบโดดเดี่ยว และไม่ได้มีอยู่ตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้นคงไม่มีอารยธรรมมากมายขนาดนั้นพัฒนาเติบโตขึ้นมาได้

อารยธรรมที่ทำลายสมมาตรของเวลาไม่ได้ถูกวัฏจักรเวลาปกคลุมตั้งแต่แรก พวกเขามาจากโลกภายนอก ระหว่างกระบวนการเดินทางกลับถูกจุดความผิดปกติของแรงโน้มถ่วงจับกุมโดยเหตุไม่คาดคิด นับแต่นั้นก็ไม่อาจหลบหนีได้อีก

ผ่านร่องรอยจาง ๆ ที่จารึกอยู่ในมิติกาลเวลา ตงเล่อประหนึ่งได้เห็นเสียงกู่ร้องและความยึดมั่นของอารยธรรมหนึ่ง ซึ่งเกิดซ้ำถึงสามร้อยแปดสิบล้านครั้ง

สุดท้าย ท่ามกลางความสิ้นหวัง พวกเขาใช้ตัวเลือกที่จะพินาศไปด้วยกัน เปิดช่องโหว่ในโลกที่อยู่ในวัฏจักรไม่สิ้นสุด

ตงเล่อพูด “น่าเสียดาย”