เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภูเขาลึกในถิ่นทุรกันดารมีเสียงครืนอย่างรุนแรงดังขึ้น
เงาร่างหลายสิบคนที่ติดอาวุธครบมือกำลังล้อมสังหารหญิงสาวผู้สวมใส่ชุดเกราะคนหนึ่ง ในชั่วโบกมือก็ฟันปราณกระบี่ออกมาเกือบร้อยสาย ทุกแห่งที่พาดผ่าน ป่าทึบล้มระเนระนาด
ใจกลางสมรภูมิ เงาร่างที่ถูกล้อมสังหารนั้นกลับยังไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย เรียกออกมาซึ่งโล่สองชิ้น ประหนึ่งเปลือกหอยกาบที่ปิดเข้าหากัน คุ้มกันไว้อย่างแน่นหนา
ปราณกระบี่ที่มากพอจะตัดทองทำลายหยก ตกลงบนโล่บางเบานั้น
ตู้ม——
แรงสะเทือนตกค้างที่แพร่กระจายพัดกวาดขึ้นซึ่งควันฝุ่นเทาเหลืองครู่หนึ่ง บดบังสายตาของทุกคน
“ตายแล้วหรือ?”
“อย่าตายเลย อย่าตายนะ ตายแล้วก็ไม่เหลือค่าแล้ว”
ขณะที่พวกเขาทั้งระแวดระวังทั้งพูดคุยกันอยู่นั้น โล่สองชิ้นก็พุ่งออกซ้ายขวามาพร้อมกับเสียงหวีดหวิวที่เจาะทะลุอากาศ พุ่งชนไปมาอย่างไร้ทิศทางกลางฝูงคน
ทันใดนั้นก็พุ่งสลายรูปขบวนของปาร์ตี้ล้อมสังหาร เปิดเผยให้เห็นเงาร่างผอมเล็กที่มีความน่ารังเกียจดูจะเล็กน้อย เหลียวซ้ายแลขวาอยู่กลางปาร์ตี้