ตอนที่ 210 ถิ่นทุรกันดารกลับคืนในที่สุด

ผืนแผ่นดินสีขาวราบเรียบราวกับพื้นผิวกระจก ไร้ส่วนเว้าหรือส่วนนูน แผ่ขยายออกไปไกลอย่างไร้ที่สิ้นสุด

ณ สุดสายตา ท้องฟ้ากับผืนแผ่นดินประหนึ่งบรรจบเข้าด้วยกัน ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

ทว่ามีอยู่แห่งหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น

ผืนแผ่นดินสีขาวนูนขึ้นราวกับระลอกน้ำ ท่วมกลืนผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีหลากชนิดที่กองสุมกันเป็นเนินเขาเล็ก ๆ

โดยทั่วไป การอาศัยหุ่นยนต์นาโนเพียงอย่างเดียว ยากจะจัดการวัสดุพิเศษที่ใช้ในผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีของอารยธรรมระหว่างดวงดาวที่พัฒนาเต็มที่แล้วได้

หากฝืนบังคับแต่งเติม ก็อาจทำให้คุณลักษณะพิเศษของวัสดุเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ง่าย กลายเป็นเปลี่ยนของล้ำค่าให้เป็นเศษขยะ