กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
บนถนนดินทรุดโทรม
ชายหนุ่มในเสื้อคลุมยาวสีน้ำตาลเทาวิ่งหนีตาย ปล่อยควันฝุ่นฟุ้งเป็นทางไว้เบื้องหลัง
จนกระทั่งพุ่งเข้าไปในลานบ้านที่ล้อมด้วยอิฐดิน เมื่อผลักประตูใหญ่ออกก็เหนื่อยจนหอบหายใจ ใช้นิ้วมือขวาชี้ไปทางหมอกด้านหลัง หายใจพักหนึ่งแล้วตะโกนสุดเสียง ครึ่งตื่นเต้นครึ่งหวาดกลัว “ครู ครู!!”
“หมอก...หมอกหนาจางไปแล้ว ข้างนอก ข้างนอกก็...”
ขณะที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาตะโกน ผู้คนในลานบ้านที่กำลังจ้องมองท้องฟ้าต่างพากันหันศีรษะมามองเขา
ชายชราผู้นำเห็นลูกศิษย์เหนื่อยจนเป็นเช่นนี้ จึงสั่งให้คนไปตักน้ำมาหนึ่งกระบวย “ดื่มน้ำก่อนเถอะ ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องรีบ”
แต่ชายหนุ่มราวกับไม่ได้ยินเลย พูดเร็วราวกับหัวใจกำลังจะกระโดดออกมา ระบายทุกสิ่งที่อยากพูดออกมาทั้งหมดในรวดเดียว “ครู ข้างนอกเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปเลย ภูเขากับป่าเหล่านั้นทางนั้นหายไปหมดแล้ว”
ชายชรา “หายไปหมดแล้วหรือ”
ชายหนุ่มเสริม “บางที่หายไป บางที่ก็มีบางสิ่งเพิ่มขึ้นมา แต่แน่นอนว่ามีความแตกต่างจากเดิม”
“อืม รู้แล้ว” ชายชราฟังแล้วกลับไม่มีปฏิกิริยามากนัก เรียบเฉยจนเกินไปหน่อย