เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หมอกสีขาวขุ่นค่อย ๆ ไหลเคลื่อนในน่านฟ้าราวผ้าโปร่งบาง ล้อมรอบเขตแดนเมืองจนเกิดเป็นกำแพงที่ไม่อาจก้าวข้าม
ภายในเมือง ชานเมือง
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ออกลาดตระเวนแต่เช้าเต็มใบหน้าด้วยความเหนื่อยล้า จ้องมองหมอกหนาที่คงอยู่อย่างต่อเนื่องไม่สลายมาหลายวัน แล้วด่าอย่างเดือดดาล: “หมอกบ้าเอ๊ย เมื่อไรกันแน่ถึงจะสลาย”
“คงไม่ง่าย” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคนที่ลาดตระเวนด้วยกันส่ายศีรษะ:
“ตั้งแต่หมอกปรากฏขึ้น พวกเราก็ขาดการติดต่อกับมณฑลอื่น ไม่เพียงการติดต่อผ่านเครือข่ายเท่านั้น ไม่ว่าจะขับรถหรือเดิน ก็ออกไปไม่ได้ เข้าไปในหมอกได้ไม่นานก็หลงทิศ แล้วสะลึมสะลือวนกลับมา”
“เบื้องบนสงสัยว่าพวกผู้มีพลังพิเศษกลุ่มนั้นก่อเรื่อง ต้องการฉวยโอกาสตอนนายกรัฐมนตรีมาตรวจเยี่ยมใช้ยุทธวิธีตัดหัว จึงพยายามหาทางติดต่อโลกภายนอกมาตลอด”
“พวกผู้มีพลังพิเศษกลุ่มนั้น พวกเขามีความสามารถแบบนั้นด้วยหรือ?!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พูดคนแรกพลันหวาดระแวงไม่สบายใจ
ในยุคปัจจุบัน แม้สถาบันวิจัยพลังพิเศษใหญ่ ๆ ต่าง ๆ จะถูกโค่นล้มแล้ว แต่การข่มขวัญที่ผู้มีพลังพิเศษหยั่งรากในจิตใจผู้คนมาเป็นเวลานานกลับไม่ได้จางหายง่าย ๆ
“ใครจะรู้ หวังเพียงว่าวันคืนเก่า ๆ จะไม่หวนกลับมา!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ในยุคผู้มีพลังพิเศษ พลังการผลิตพัฒนาแล้วอย่างเพียงพอ คนธรรมดาส่วนใหญ่ไม่ถึงขั้นอดตายและหนาวตาย แต่ก็มีเพียงเท่านั้น