ตอนที่ 180 ทิ้งไว้หนึ่งประโยค

จักรวาลข้ามกาลเวลา;

โลก;

ท่ามกลางเมืองอุตสาหกรรมขนาดมหึมา ยานรบยักษ์ที่ยาวรวมเกือบสิบกิโลเมตรลำหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ แผ่แพร่กระจายความรู้สึกกดดันอันรุนแรงออกภายนอกทุกขณะ;

เปลือกตัวเรือมีสีเทาดำ ไม่ใช่โครงสร้างโลหะตามความหมายตามขนบดั้งเดิม แต่เป็นวัสดุชีวภาพมีชีวิตที่เพาะเลี้ยงด้วยวิศวกรรมชีวภาพขั้นสูง เมื่อถูกโจมตีไม่เพียงซ่อมแซมตัวเองได้ ยังวิวัฒนาการกลไกป้องกันที่สอดคล้องกันออกมาได้;

ภายในเรือรบ;

ตงเล่อที่มีส่วนสูงพุ่งพรวดอีกครั้งจนถึงกว่าสิบเมตร นั่งขัดสมาธิอยู่ในอ่างน้ำขนาดมหึมา;

เส้นผมที่ปล่อยยาวแต่ละเส้นล้วนเป็นท่อเส้นใยนาโนที่บางเฉียบ ภายในมีโครงข่ายประสาทที่ออกแบบเป็นพิเศษแผ่ปกคลุม มีประกายแสงไหลเคลื่อน เชื่อมต่อกับศูนย์ควบคุมของยานรบชีวภาพ;

เป็นระยะ ๆ ทำท่าทางประหลาดที่ทำให้คนสงสัย;

ข้อตกลงที่สามส่งภาพฉายตรงบนจอประสาทตาของตงเล่อ แล้วเอ่ยถามว่า “ตงเล่อ การเชื่อมต่อกับยานรบชีวภาพ รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

“ไม่…ค่อยดี มีความรู้สึก…ประหลาด ๆ” ตงเล่อขมวดคิ้วแน่น พูดช้ามาก.