ตอนที่ 122 ชะตาชีวิตทะลวงขั้น

ปราณปฐมที่พลุ่งพล่านราวกับแม่น้ำใหญ่ที่หลั่งไหล พัดกวาดขึ้นเป็นระลอกคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่าในความว่างเปล่า แผ่แพร่กระจายออกไปยังที่ไกล

ห่างออกไปแปดร้อยลี้;

ส่วนลึกของคฤหาสน์สวนประณีตหรูหรา ภายในลานบ้านที่เงียบสงัดจนไม่มีใครกล้าอยู่ใกล้

ปราณปฐมต่างสายพันธุ์อันเข้มข้นมีการขยายตัวจนมีขนาดเท่าเนินเขาเล็ก ๆ ทุกขณะปล่อยประกายแสงจาง ๆ ออกภายนอก ประหนึ่งเมฆดวงดาวที่วิวัฒน์เปลี่ยนรูปไม่หยุด เก็บซ่อนความลึกลับและความรู้ไม่สิ้นสุด;

แต่ทันใดนั้น โครงสร้างปราณปฐมอันประณีตก็พังทลาย;

ปราณปฐมทั้งหมดเริ่มยุบตัวเข้าด้านใน จากนั้นค่อย ๆ ควบแน่นเป็นชายหนุ่มรูปลักษณ์หล่อเหลา เขาลืมตาขึ้นทันที มองไปยังพื้นที่หนึ่ง คิ้วขมวด: “นั่นคือ... ทิศทางของสำนักเทียนเหยี่ยน”

บรรพชนตระกูลถานพอจะมีภาพจำต่อตงเล่อที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นใกล้ ๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อนอยู่บ้าง ส่วนใหญ่เพราะตงเล่อโดดเด่นมากในศาสตร์การคำนวณ อีกทั้งยังมีของดีไม่น้อยในมือ;

หากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงตระกูลเบื้องหลังของตงเล่อ และไม่รู้ว่าในมือตงเล่อมีสิ่งของรักษาชีวิตหรือไม่ บรรพชนตระกูลถานถึงกับมีความคิดอยากฆ่าชิงสมบัติ

ไม่คิดว่าเพียงไม่กี่ปี เจ้าเด็กน้อยที่เคยอยู่ในระดับควบแน่นปราณแปรเป็นทะเลในตอนนั้น กลับเริ่มทะลวงผ่านสู่ “รวมปราณก่อโอสถสำเร็จ” ทัดเทียมกันกับเขา;

ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดว่าตงเล่อยอดเยี่ยม หรือควรพูดว่ายุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่ไม่ธรรมดา;