ตอนที่ 120 อารยธรรมอยู่ในมือของพวกเราเอง

ลมหนาวพัดพาความหนาวเย็นหมุนวน พัดจนคนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

นับแต่สงครามนิวเคลียร์ปะทุ ท้องฟ้าที่มืดครึ้มตลอดมาแตกออกเป็นรอยแยก แสงอาทิตย์สีทองอันอบอุ่นไหลลงมาจากรอยแยก สาดส่องลงบนทุ่งหญ้าที่ขึ้นกระจัดกระจาย

ช่างงดงามอยู่ไม่น้อย

ทว่าที่ไม่ไกลออกไป ความเป็นจริงอันโหดร้ายกลับทำลายทุกสิ่ง

ชายกลุ่มหนึ่งที่ผิวหนังซีดเผือดและผมร่วงจนหมดใช้ปืนบังคับให้คนอีกกลุ่มเดินไปข้างหน้า ปากก็ด่าและข่มขู่ไม่หยุด: “เร็วเข้า ทุกคนทำตัวดี ๆ อย่าคิดเล่นกล พวกแกหนีไม่พ้น”

แต่มีคนกำลังพูดเรื่องอื่น

ชายที่มีส่วนสูงมากกว่าทุกคนในสถานที่เกิดเหตุอยู่ไม่น้อย ยังคงล่อลวงฝูงชนอย่างไม่หยุดหย่อน

“อย่าโทษว่าผมไม่ให้การชี้แนะพวกแก ตัวเมืองอำเภอครั้งนี้มีระยะห่างจากพื้นที่ระเบิดนิวเคลียร์พอสมควร คนข้างในตายบ้างหนีบ้าง ใกล้จะหมดเกลี้ยงแล้ว

ไม่มีการข่มขู่อะไร ขอแค่ขยันให้พอ หาเสบียงให้พอ พวกแกทุกคนก็มีโอกาสได้รับการปลดปล่อย”

ภายใต้การปกคลุมของวันสิ้นโลก บางคนเมื่อได้ควบคุมและใช้งาน “อำนาจ” แล้วจะปลดปล่อยความปรารถนาอย่างหนัก ระบายความอึดอัดในใจใส่คนที่อ่อนแอกว่าตน