กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนเย็น แสงอาทิตย์ยามเย็นแดงฉาน;
“เอ๊ะ ฉันหลับไป?” หลัวเจินค่อย ๆ ตื่นขึ้น เหยียดขี้เกียจ พันธนาการอันหนักอึ้งบนร่างและเสียงที่เพรียกหาในสมองหายไปอย่างไร้ร่องรอย รู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน;
“คุณตื่นแล้ว? เมื่อกี้หมอใช้เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้คุณผ่อนคลายและอารมณ์สงบลง ไม่คิดว่าคุณจะหลับไปเลย พวกเราเลยไม่รบกวน” เหมียวเหมี่ยวส่งน้ำมาให้แก้วหนึ่ง อธิบายสถานการณ์ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง”
หลัวเจินตบเบา ๆ ตามร่างกายตัวเองไปมาด้วยความประหลาดใจ “ฉันหายแล้ว ฉันหายดีทั้งหมดแล้ว เสียงหายสาบสูญไปหมดแล้ว”
เหมียวเหมี่ยวพยักหน้า “งั้นก็ดี ไม่อย่างนั้นถึงคุณจะนอนไม่เต็มที่ พวกเราก็ต้องปลุกคุณขึ้นมา”