ตอนที่ 5 ปีทุพภิกขภัย ผู้คนกินกันเอง

โลกมารธาตุ;

เมืองหรง;

ภายในโรงงานทอผ้าขนาดใหญ่ เครื่องทอเรียงเป็นแถวเป็นแนวจนเกิดเป็นเมทริกซ์ แกนปั่นนับพันนับหมื่นหมุนไม่หยุดแม้ชั่วขณะ แต่งเติมวัตถุดิบเส้นใยเป็นเส้นด้าย เสียงกร๊อบ ๆ ที่เปล่งออกมาปะทะกันกลางอากาศ กระเซ็นพุ่งออกมาเป็นบรรยากาศตึงเครียด

สำนักงานผู้จัดการโรงงานซึ่งมีระยะห่างไม่ไกลจากโรงงานผลิต;

ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวพิถีพิถันอย่างยิ่งมองชายหนุ่มร่างสูงผอมตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม;

คือตงเล่อซัคคิวบัสอย่างเด่นชัด

เมื่อเทียบกับสองเดือนก่อน ตงเล่อในตอนนี้มีรูปร่างได้สัดส่วนและกระชับกว่าเดิม ผิวหนังขาวจนแทบมองไม่เห็นรูขุมขน ไม่เพียงรูปลักษณ์หล่อเหลาขึ้นมาก ทั่วทั้งร่างยังแผ่กระจายกลิ่นอายประหลาดออกมา

นี่คือการแสดงออกภายนอกของการดูดซับมารธาตุจนถึงระดับหนึ่งและการผลัดร่างของร่างกาย