กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 180 ทะลวงขั้นสี่ขอบเขตหลอมโอสถ
แม้ฉินเซิ่งจะมีสิทธิ์โอหัง แต่ความโอหังของเขากลับทำให้ผู้คนไม่น้อย รวมถึงเมิ่งฝานไม่พอใจ
เมิ่งฝานยังคงสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน ทว่าน้ำเสียงค่อย ๆ เย็นชาลง “ใต้เท้าทูต หากข้าไม่ส่งตัวเขาเล่า?”
“ถ้าไม่ส่งตัวเขา สำนักค้ำฟ้าของเจ้าก็รอถูกทำลายทั้งสำนักได้เลย!” ฉินเซิ่งตบโต๊ะอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนลุกขึ้นเดินออกไป
“หยุด!”
ในเวลานั้นเอง เมิ่งฝานตวาดเสียงดังขึ้นมาทันใด กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งออกจากร่างของเขา แล้วปกคลุมฉินเซิ่งไว้ในชั่วพริบตา
ชั่วขณะนั้น ฉินเซิ่งรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ภายใต้กลิ่นอายนี้ ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่