กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 เจ้าคอยดูเถอะ
ดวงตามังกรขนาดใหญ่ของมังกรเหมันต์ฉายแววเย็นเยียบคมกริบอย่างยิ่ง ลมและหิมะรอบด้านพัดพลิ้ว ราวกับทุกการเคลื่อนไหวของมังกรเหมันต์สามารถเปลี่ยนแปลงฟ้าดินได้
เมื่อมองเงามังกรโลหิตเบื้องล่าง แววรังเกียจก็ปรากฏในดวงตาของมังกรเหมันต์
คิดไม่ถึงว่าในดินแดนห่างไกลความเจริญเช่นนี้ จะได้พบวิชาชั่วร้ายถึงเพียงนี้
ผู้อาวุโสเริ่นมองมังกรเหมันต์เบื้องบนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง รูม่านตาหดเล็ก ตัวสั่นเทาขณะเอ่ยว่า “หรือว่า…ข่าวลือนั่นจะเป็นความจริง?”
“ผู้เฒ่าสรรพวิชาฝึกมังกรตัวหนึ่งด้วยตนเอง แล้วให้มันเฝ้าซากโบราณสถานหรือ?”
เวลานี้ในใจผู้อาวุโสเริ่นและคนอื่น ๆ ต่างก่นด่าไม่หยุด อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงต้องมาเจอมังกรด้วย?