กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 ซากโบราณสถาน
“ไม่มีความแค้นหรือ?” หลัวเฉิงเหรินแค่นเสียงเย็นชา “ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจ้าเป็นสุนัขที่ตระกูลซุนเลี้ยงมา เฉินมู่มีความแค้นกับตระกูลซุน เจ้าที่เป็นสุนัขของพวกเขา จะไม่แก้แค้นแทนนายท่านได้หรือ?”
สิ้นคำ เว่ยเหวินไถก็หน้าแดงก่ำ “ปากของเจ้า จงระวังคำพูดเสียบ้าง!”
“ข้าได้รับบุญคุณจากตระกูลซุนจริง แต่ไม่ได้กลายเป็นสุนัขของตระกูลซุนอย่างที่เจ้าพูด!”
“เห็นแก่ที่เฉินมู่สิ้นชีพ และเจ้าเป็นห่วงจนสับสน ข้าจะให้อภัยเจ้าสักครั้ง หากมีครั้งหน้าอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
เมื่อเห็นว่าทั้งสองมีท่าทีจะทะเลาะกัน ทุกคนจึงรีบห้ามปราม