กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108 จี๋หวงเยว่
“พูดเช่นนั้นไม่ได้!” จีเต้าฟงเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า “เพราะในใจพวกเรารำลึกถึงบรรพชน จึงไม่อยากให้สมบัติวิเศษต้องถูกฝุ่นจับ”
“สถานการณ์ภายนอกย่ำแย่เพียงใด เจ้าเองก็รู้ดีอยู่แล้ว”
“หากนำสมบัติวิเศษเหล่านี้ของเจ้าออกไป ไม่รู้ว่าจะช่วยให้ลูกหลานตระกูลจีรอดชีวิตได้กี่คน”
“สายสืบทอดของเจ้าเดิมทีก็อยู่สงบในมุมหนึ่ง ไม่ต้องเผชิญความขัดแย้ง อีกทั้งยังมีสายหลักของข้าคอยคุ้มครอง แล้วจะฝืนเก็บสมบัติวิเศษเหล่านี้ไว้ทำไม?”
จี๋เต้าเทียนแทบถูกถ้อยคำที่ฟังดูเปี่ยมคุณธรรมของจีเต้าฟงทำให้โกรธตาย จึงแค่นเสียงว่า “ฮึ! พูดไปก็ไร้ประโยชน์ หากมีฝีมือก็มาตัดสินกันด้วยฝีมือ!”
“ดี! ถูกใจข้านัก!”