กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 ข้ายังจารึกไม่เสร็จเลย
จีหวงหลิงยังคงไม่สนใจหลงหวยเหริน แมลงฤดูร้อนจะไปสนทนาเรื่องน้ำแข็งได้อย่างไร เจ้าอยากพูดอย่างไรก็เชิญ
เมื่อเห็นเฉินมู่จารึกลายอักขระสายแรกเสร็จ ท่านอธิการหลี่ก็กล่าวอย่างอดใจรอไม่ไหวว่า “จารึกลายอักขระดูดปราณเสร็จแล้ว เจ้าเพียงจารึกลายอักขระอีกสายหนึ่งก็จะผ่านการประเมิน”
เฉินมู่เช็ดลายอักขระดูดปราณออก แล้วจารึกลายพรางเร้นกายต่อ
เฉินมู่เชี่ยวชาญลายพรางเร้นกายไม่ด้อยไปกว่าลายอักขระดูดปราณ การจารึกจึงไม่น่ามีปัญหา
แต่พอจารึกไปได้ครึ่งหนึ่ง เฉินมู่กลับรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ลูกแก้วทองคำในสมองส่งความคิดอยากกลืนกินออกมาไม่หยุด
แปลกนัก ที่นี่มีปราณมหามรรคาหงเหมิงอยู่หรือ?