กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 ความยินดีของเมิ่งชิว
เฉินมู่ไม่คิดเลยว่าตนจะพบเมิ่งชิวตรงหน้าประตูหุบเขาจันทร์กระจ่าง
ทันใดนั้น เฉินมู่ก็สาวเท้าสามก้าวรวบเป็นสอง รีบมาหยุดข้างเมิ่งชิว “ปรมาจารย์เมิ่ง ท่านจำข้าเฒ่าไม่ได้แล้วหรือ?”
เพื่อปกปิดตัวตน เฉินมู่กลับไปใช้ใบหน้าของชายชราเช่นก่อนหน้าอีกครั้ง
เมิ่งชิวเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายคิดอะไรขึ้นมาได้ “ข้าจำได้แล้ว ท่านชื่อหลู่อวิ๋นใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง”
เฉินมู่พยักหน้า “ข้าเฒ่าเอง ปรมาจารย์เมิ่งมาทำอะไรที่นี่ เหตุใดจึงไม่เข้าไปเล่า?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งชิวก็ถอนหายใจยาว “เฮ้อ ขั้นบำเพ็ญของข้าสูญสิ้น กลายเป็นคนไร้ค่า หลอมศาสตราไม่ได้ ย่อมเข้าไปในหุบเขาจันทร์กระจ่างไม่ได้”