กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 สภาพบดขยี้
“ถ้าใช่ ก็กลับไปบอกซุนเย่าจู่ ว่ามีแค้นอะไรให้มาหาข้า เล่นลูกไม้ต่ำช้าเช่นนี้มีแต่จะทำให้คนดูแคลน”
“ถ้าไม่ใช่ ก็กลับไปบอกซุนเย่าจู่ให้ดูแลสุนัขของเขาให้ดี!” เฉินมู่กล่าวเสียงเย็น
สีหน้าฉือซิงฮุยหม่นคล้ำลง “เจ้ารนหาที่ตาย!”
เขาเป็นยอดฝีมือขั้นเปิดชีพจรระดับแปด พลังของเขายังทำให้ยอดฝีมือขั้นเปิดชีพจรระดับเก้าหวาดระแวงอยู่บ้าง ในวันปกติเคยมีใครกล้าดูหมิ่นเขาเช่นนี้เสียที่ไหน
แม้ความจริงเขาจะเป็นสุนัขของซุนเย่าจู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ
ท่ามกลางโทสะเดือดดาล ลมปราณอันหนักแน่นพลันแผ่ออกจากร่างฉือซิงฮุย
ปราณวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวโอบล้อมร่างฉือซิงฮุย แรงกดดันไร้รูปร่างสายหนึ่งทำให้ศิษย์ที่มีพลังอ่อนด้อยกว่ารู้สึกแทบหายใจไม่ออก