กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ปราณกัง
“เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” โจวโหมวไม่คิดจะบอกหลิ่วกู่
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิ่วกู่ก็ได้แต่ยอมเลิกรา
“จริงสิ ไปบอกเฉินซาน หาโอกาสฆ่าเฉินมู่เสีย”
ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ โจวโหมวกล่าวเรียบ ๆ “แม้เฉินมู่ผู้นี้จะไม่อาจเป็นภัยต่อคุณหนูหลิ่วได้อีกแล้ว แต่อย่างไรเขาก็กลายเป็นนักหลอมโอสถ”
“หากปล่อยให้เขาเติบโตต่อไป ท้ายที่สุดก็จะเป็นปัญหาสำหรับพวกเรา”
“เข้าใจแล้ว” ใบหน้าของหลิ่วกู่เผยแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนหันหลังจากไป
มองแผ่นหลังของหลิ่วกู่ที่จากไป โจวโหมวยิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้น แววเย็นชาเผยขึ้นในดวงตา “เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าสั่งให้เจ้าฆ่าเฉินมู่เพราะเห็นแก่เจ้า?”