0229

⬢⬢⬢

ตอนที่ 229 ความจริงปรากฏ

ลมราตรีหวีดหวิว พัดพาชุดยาวสีเขียวครามของหลินซิงเหอให้สะบัดส่งเสียงพรึ่บพรั่บ

นางยืนอยู่หน้า "ประตูผนึก" ส่วนลึกที่สุดของสุสานกระบี่ แม้กระบี่ยาวในมือยังมิได้ชักออกจากฝัก ทว่าได้ควบแน่นปราณกระบี่อันเยียบเย็นเสียดกระดูกขึ้นมาชั้นหนึ่งแล้ว

อวิ๋นอู๋เฟิงยืนอยู่ตรงหน้าประตู ในมือกุมกระบี่โบราณที่หักเล่มหนึ่งไว้ ตัวกระบี่ชำรุดทรุดโทรม แต่ปราณกระบี่ยังคงไหลเวียนประดุจดวงดารา แผ่กลิ่นอายแรงกดดันบรรพกาลออกมาจางๆ

สีหน้าของเขาซับซ้อน สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหลินซิงเหอ คล้ายโศกเศร้าคล้ายยินดี ราวกับรอคอยมานานนับร้อยปีกว่าจะได้พบช่วงเวลานี้

"ในที่สุดเจ้าก็มา" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบแห้ง ประหนึ่งลอยมาจากส่วนลึกของกาลเวลา

หลินซิงเหอมิได้ตอบคำ หากแต่ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ หนึ่งก้าว เจตจำนงกระบี่พลันล็อกพื้นที่สามนิ้วรอบกายของอวิ๋นอู๋เฟิงไว้ในพริบตา