0168

⬢⬢⬢

ตอนที่ 168 เปลวเพลิงยังมิเคยมอดดับ

ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก ลมกรรโชกเมฆหมอกเคลื่อนคล้อย

หลินซิงเหอยืนตระหง่านอยู่หน้าสุสานกระบี่ สวมใส่อาภรณ์ศึกที่ยังมีเปลวไฟหลงเหลือยังมิยอมดับ ด้านหลังของนางคือสนามรบอันโกลาหลที่เพิ่งจะสงบลง

สายตาของนางทอดมองไปยังสุสานโบราณตรงหน้าที่มิเคยเปิดออกเลยนับพันปี ในใจพลุ่งพล่านระคนคลื่นโหม

"เจ้าจะไปยังที่อยู่ของกระดูกตกทอดของปราชญ์กระบี่จริงหรือ" หมอยาเฒ่าก้าวเดินช้าๆ เข้ามา น้ำเสียงแฝงด้วยการห้ามปรามและความกังวลลึกๆ "สถานที่แห่งนั้น... มิใช่สิ่งที่เจ้าจะควบคุมได้"

หลินซิงเหอยิ้มบาง แววตาเปล่งประกายแน่วแน่ดุจดวงดารา "ข้าทราบดี แต่ข้าต้องลองดู"

นางหันกลับไปมองหมอยาเฒ่าแวบหนึ่ง เป็นเพราะฝ่ามือสังหารกลับอันดุดันดั่งอัสนีบาตของเขาแท้ๆ ที่ช่วยให้นางควบคุมสถานการณ์ได้ และยังทำให้นางสร้างบารมีอันมิอาจสั่นคลอนได้ต่อหน้าสายตาทุกคู่

"ข้าต้องการให้ท่านช่วยคุ้มกัน" นางกล่าว "หากข้าล้มเหลว อย่างน้อยก็ยังมีคนช่วยรักษาความลับสุดท้ายนี้ไว้ให้ข้า"