0150

⬢⬢⬢

ตอนที่ 150 ยามคลื่นลมโหมกระหน่ำ

ราตรีกาลอันไร้ขอบเขตราวกับม่านสีดำผืนใหญ่ ปกคลุมทั่วทั้งทวีปเสวียนเซียวอย่างโหดเหี้ยม

มีเพียงดวงดาราประปรายไม่กี่ดวงที่ทอแสงริบหรี่อยู่บนท้องฟ้า ราวกับจะถูกความมืดมิดกลืนกินได้ทุกเมื่อ

ท่ามกลางความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือทั้งห้า เงาร่างสีดำเลือนรางสายหนึ่งลอยนิ่งอยู่เหนือมวลเมฆอย่างเงียบเชียบ

เขาราวกับภูตผีที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับราตรี หากไม่สังเกตอย่างละเอียด ย่อมไม่อาจล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของเขาได้เลย

ดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้นเปรียบประดุจดวงดาวอันเยียบเย็นสองดวง ทะลุผ่านมวลเมฆหนาทึบ มองเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องลับได้อย่างกระจ่างชัด

เขาจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของหลินซิงเหออย่างเงียบงัน มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มประหลาด รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยแผนการและการลอบคำนวณ

"มาเถิด หลินซิงเหอ ให้ข้าดูทีว่าเจ้าคู่ควรกับนาม 'ปราบมาร' จริงหรือไม่"

ราตรีเข้มข้นดั่งน้ำหมึกสาดซัด กดทับจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก