0118

⬢⬢⬢

ตอนที่ 118 ลอบสังหารใต้แสงจันทร์

รัตติกาลราวหมึกข้นสาดกระเซ็นลงบนซากปรักหักพัง

หลินซิงเหอกำปีกนกบรอนซ์นั้นไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก ราวกับกำลังกำงูพิษที่แลบลิ้น

ตัวอักษร “ชิงหลวน” ที่สลักอยู่บนปีกนกนั้น ประทับลึกลงในมโนสำนึกของนางราวกับรอยตีตรา ไม่อาจลบล้างได้

ตำหนักเงาทมิฬ ชื่อนี้ราวกับประกาศิตแห่งความตายจากนรก สาดนางลงสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดในพริบตา

นางสูดลมหายใจลึก พยายามระงับปราณกระบี่ที่ปั่นป่วนในกาย สัมผัสอันแหลมคมราวกับหนวดที่มองไม่เห็นแผ่ขยายไปรอบด้าน ตามจับร่องรอยที่หลงเหลือในอากาศ

“ไป๋หลี ปีกนกนี้…” นางเอ่ยถามเสียงเบา ในเสียงมีความสั่นสะเทือนที่แทบไม่อาจสังเกตได้

“บนนั้นมีคลื่นพลังดวงจิตหลงเหลืออยู่” เสียงของไป๋หลีดังขึ้นในมโนสำนึกของนาง พร้อมความหนักอึ้ง “จางมาก แต่เพียงพอที่จะสืบย้อนต้นกำเนิดได้”

หลินซิงเหอกลั้นลมหายใจ รอผลการวิเคราะห์ของไป๋หลี