0041

⬢⬢⬢

ตอนที่ 41 หัวใจดวงจิตกระบี่

เมื่อเสียงกึกก้องของการถล่มทลายในอุโมงค์ลับค่อยๆ แผ่วลงข้างหู ในฝ่ามือของหลินซิงเหอยังคงหลงเหลือแรงสั่นสะเทือนของกระบี่ดารา

นางยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ ปิ่นเงินที่ปักอยู่บนเรือนผมแนบชิดกับกระดูกไหปลาร้า ร้อนรุ่มจนแทบจะแผดเผาผิวหนัง นั่นคือสิ่งตกทอดชิ้นสุดท้ายที่มารดาทิ้งไว้ให้ บัดนี้มันกำลังส่งเสียงสอดประสานกับจี้หยกที่ตรงหน้าอก ประหนึ่งเข็มเงินเผาไฟแดงสองเล่มที่ทิ่มแทงจุดอันร้อนผ่าวสองจุดลงบนหัวใจของนาง

"พี่ซิงเหอ?" มือของหลี่เสวี่ยดึงรั้งท่อนแขนของนางไว้เบาๆ

ปลายนิ้วของสาวใช้ตัวน้อยเปรอะเปื้อนฝุ่นดินจากในอุโมงค์ลับ เย็นเยียบราวกับเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงบนผิวเนื้อ "ท่าน...ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

หลินซิงเหอก้มหน้ามองนาง

ไรผมตรงหน้าผากของหลี่เสวี่ยถูกเศษหินบาดจนถลอก หยาดโลหิตปนเปื้อนฝุ่นดินจนเกาะเป็นสะเก็ดสีแดงคล้ำ ทว่าก็ยังคงฝืนแย้มยิ้มขึ้นมา

แม่หนูคนนี้นับตั้งแต่ถูกนางช่วยออกมาจากเรือนฟืนเมื่อสามเดือนก่อน ก็มักจะชอบใช้สายตาอ่อนโยนเจือความขลาดกลัวเช่นนี้จ้องมองนาง ราวกับว่านางคือจอกแก้วผลึกที่ต้องคอยประคับประคองอย่างระมัดระวัง