0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 หมอกหนาทับซ้อน

ยามเช้าหมอกยังไม่จาง หลินซิงเหอก็ยองอยู่ข้างบ่อซักผ้าไปแล้วสามถัง

น้ำด่างในกะละมังไม้แช่จนปลายนิ้วซีดขาว แต่กลับราวกับไม่รู้สึกตัว การขยี้ซักยังคงไม่รีบไม่ร้อน

หางตาเหลือบไปทางใต้ชายคา รองเท้าผ้าลายเขียวของหลินเซียวกำลังก้าวออกมาจากประตูระเบียงดอกไม้ เบื้องหลังตามมาด้วยชายใส่เสื้อผ้าฝ้ายสั้นสีเทา ที่ปกเสื้อเผยเกล็ดเกราะสีเขียวอมเทาครึ่งท่อน สีเดียวกับเกล็ดเกราะตรงทางออกแดนลับเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน

“พี่สาว มือจะเปื่อยแล้วนะ” หลี่เสวี่ยถือตะกร้าไม้ไผ่เข้ามา ใต้ตะกร้ามีมันเผาครึ่งหัวที่เธอแอบหยิบจากครัวเมื่อเช้า “ฉันซักแทนเอง”

หลินซิงเหอบิดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบตัวสุดท้ายให้แห้ง หยดน้ำที่ไหลลงกระเซ็นเป็นจุดละเอียดบนแผ่นหินเขียว

เธอรับผ้าจากหลี่เสวี่ยมาเช็ดมือ มุมผ้าปักดอกเก๊กฮวยป่าเล็กจิ๋ว ซึ่งหลี่เสวี่ยเก็บมาจากเชิงเขาเมื่อวันก่อน “ลุงหลี่บอกตอนส่งผักมาเช้านี้ว่า ร้านยาฝั่งตลาดทิศตะวันตกมีบุปผาจักจั่นเหมันต์เข้ามาใหม่?”