0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 สองพี่น้องใจเดียวกัน

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเครื่องนำความตายมาคอยเร่งเร้า ทุบตีแก้วหูของหลินซิงเหอ กดดันนางจนหายใจไม่ออก

นางรีบคว้ามือหลินเยว่เหอ ทั้งสองคนรีบซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าข้าง ๆ

ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ กลิ่นอายหลายสายปะปนกันล่องลอยอยู่รอบ ๆ มีทั้งลมหายใจหนัก ๆ ความโกรธที่อัดอั้น และไอสังหารอันเย็นยะเยือกที่เลือนรางราวมีราวไม่มี

"เยว่เหอ อย่าส่งเสียง" หลินซิงเหอกำชับเสียงเบา น้ำเสียงต่ำและแน่วแน่

หลินเยว่เหอพยักหน้า ร่างกายสั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาสติ

เสียงหายใจของทั้งสองแทบจะประสานกันเป็นจังหวะ พงหญ้าที่ใช้ซ่อนตัวราวกับเป็นที่พึ่งพิงเดียวของพวกนาง