0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 ออกหากินกลางคืน

แสงดาราสลัวราง ราตรีดั่งหยกหมึกก้อนมหึมา ปกคลุมทั่วทั้งทวีปเสวียนเซียวอย่างเงียบงัน

จวนตระกูลหลิน หมู่ตำหนักใหญ่ที่ดูหม่นสลัวภายใต้แสงจันทร์ ยามนี้ก็จมดิ่งสู่ความเงียบงันเช่นกัน

หลินซิงเหอยืนอยู่นอกกำแพงสูงของจวนตระกูลหลิน สัมผัสถึงพลังจิตกระบี่ที่ปั่นป่วนอยู่ในกาย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

นางเก็บกดกลิ่นอายของตน แสร้งทำเป็นสาวใช้แรงงานธรรมดาที่สุด แล้วปะปนเข้าไปในตระกูลหลิน

“ฮึ หลินเซียว และพวกผู้อาวุโสหน้าฉากทั้งหลาย พวกเจ้าไม่คิดหรอกว่าข้าหลินซิงเหอจะกลับมาแล้ว!”

กลางวัน หลินซิงเหอเป็นสาวใช้แรงงานที่ต่ำต้อยที่สุดในตระกูลหลิน

นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายหยาบ ใบหน้าซูบโทรม ทำงานหนักทุกชนิดอย่างเงียบ ๆ

ผ่าฟืน ตักน้ำ ซักผ้า ทำอาหาร… นางหมุนติ้วราวลูกข่างไม่หยุด ราวกับหุ่นเชิดไร้วิญญาณ