กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 206 ทุกคำทิ่มแทงใจ!
หลี่หว่านอยู่ที่นี่จนฟ้าค่ำ จึงลุกขึ้นกลับบ้าน
ฮูหยินจางมองจางเหยา “เหยาเอ๋อร์ ฟ้าก็มืดแล้ว เจ้ารีบไปพักผ่อนเถิด”
จางเหยาพยักหน้า “ทราบแล้วเจ้าค่ะแม่ ท่านก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด”
ฮูหยินจางมองแผ่นหลังจางเหยาหายลับไป จึงหันหลังไปยังลานบ้านของจางหยวนไว่
ลานบ้านนี้บัดนี้เงียบเหงา นอกจากคนแก่สองคนที่ฮูหยินจางซื้อตัวไว้เฝ้าแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดอีก
จางหยวนไว่ตั้งแต่ล้มป่วยลง ก็ไม่ต้องพูดถึงลุกจากเตียง แม้แต่ลืมตาก็ยังลำบาก
ทั้งวันนอนอยู่บนเตียงหายใจหอบหนัก ยากินไปไม่รู้กี่ตำรับ
ร่างกายกลับแย่ลงทุกวัน คนในจวนต่างรู้แก่ใจ จางหยวนไว่ผู้นี้เกรงว่าจะประคองตัวได้อีกไม่กี่วัน