กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 203 ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วหรือ!
นายน้อยผู้นั้นเพิ่งก้าวขาออกไป ดวงจิตแทบกระเด็นหลุดจากร่าง พอได้ยินหลี่หว่านตะโกนว่า “เดี๋ยว” ขาทั้งสองก็อ่อนจนเกือบคุกเข่าลงกับพื้น
พวกสมุนที่หน้าเขียวปูดอยู่ข้าง ๆ ก็แข็งค้างอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิด กลัวจะโดนกระบวยเหล็กซ้ำอีก
นายน้อยตัวสั่นเทา หันกลับมา หน้าบวมจนเหมือนหมั่นโถว
พูดยังมีลมรั่วออกมา “ข้า...ข้าผู้นี้...ท่าน...ท่านยังมีอันใดจะสั่งอีกหรือ ข้าน้อย...ข้าน้อยจะทำตามทั้งสิ้น...”
หลี่หว่านกอดอก เดินเนิบ ๆ ไปข้างหน้าสองก้าว สายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
“เมื่อครู่เจ้าได้กล่าวว่า จะทำให้ร้านของข้านี้ห้ามขายเส้นตากแห้ง และให้ผู้คนทั้งหลายไปที่ภัตตาคารเมามายเซียนของพวกเจ้า