กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 49 สุนัขดีไม่ขวางทาง
ทั้งสองกลับถึงบ้าน บะหมี่ตากแห้งในลานบ้านแทบจะไม่มีที่แขวนแล้ว
หลี่หว่านอยากซื้อที่ตรงหลังบ้านทั้งหมดมาไว้ จึงจูงเซวียนอี้เดินไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน
เซวียนอี้มองหลี่หว่านที่จูงมือตนก็รู้สึกดีใจอยู่บ้าง พูดให้ชัดคือทุกครั้งที่หลี่หว่านจูงมือเขา เขาก็ดีใจมาก
ลืมคำที่เคยพูดว่าจะฆ่านางให้ตายไปเสียสนิท หน้าชาโดนตบดัง ‘ผับ ๆ’ จริง ๆ
เซวียนอี้: “เราจะไปไหนกัน!”
หลี่หว่าน: “บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน! ทั้งวันเอาแต่ถาม ๆ ๆ ทำไมถึงได้ชอบถามนัก! เจ้าเป็น ‘หนึ่งแสนทำไม’ หรืออย่างไร!
ข้ายังจะขายเจ้าอีกหรืออย่างไร อย่าลืมนะ ตอนนั้นข้าซื้อเจ้ามาด้วยเงินสองตำลึงเงินเชียวนะ”