ตอนที่ 25 ตีจนเจ้าพูดไม่ออก

ตอนที่ 25 ตีจนเจ้าพูดไม่ออก

หลี่ต้าเฉียงถูกแทงใจดำ จึงเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด “ปากพล่อยไร้สาระสิ้นดี”

หวังซื่อได้ยินก็ว่า “ข้าพล่อยไร้สาระหรือ ข้าเห็นกับตาตอนเช้าเลยนะ

เจ้านี่ช่างไม่รังเกียจความสกปรกเลยนะ ชู้รักของแม่ม่ายจางผู้นั้นไม่รู้ว่ามีกี่คนแล้ว เจ้าไม่กลัวติดโรคสกปรกมาหรือไร”

หวังซื่อยิ่งพูดยิ่งเกินเลย แม่ม่ายจางในหมู่บ้านปีนี้สามสิบสี่สามสิบห้าปี สามีป่วยตายจากไปเหลือลูกชายไว้คนหนึ่ง

ลูกชายคนนี้ปีนี้ก็สิบห้าปีแล้ว แม่ม่ายจางยังมีหน้าตางดงามพอควร

หลี่ต้าเฉียงว่างเมื่อไรก็ไปเอาใจ ข้ออ้างสวยหรูว่าสมัยก่อนเป็นสหายที่ดีกับสามีของนาง ตอนนี้สหายจากไปแล้วช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อย