ตอนที่ 11 เรามาคุยกัน

ตอนที่ 11 เรามาคุยกัน

ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องใช้ผ้าขนหนูพันส่วนสำคัญไว้

มองออกไปข้างนอก ยังดีที่มืดสนิท มีเพียงเสียงหมาไม่กี่ตัวในหมู่บ้านดังมา

เซวียนอี้รีบเดินเข้าไปในเรือน ยิ่งร้อนใจยิ่งผิดพลาด เพิ่งเข้าห้องก็สะดุดธรณีประตู

“เสียงตุ้บ”

ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที หลี่หว่านเพิ่งเข้านอนได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจจนลุกขึ้นนั่งทันที

ไม่ดีแล้วมีขโมย หลี่หว่านหยิบไม้ท่อนหนึ่งข้างเตียงแล้วเดินออกไปข้างนอก

มาถึงโถงเรือนเห็นเงาคนดำมืด “ไอ้ขโมยหน้าไหนกล้ามาขโมยของที่บ้านข้าผู้นี้

เจ้าก็ไม่ไปสืบดูเสียบ้างว่าหม่าหวังเหยียมีกี่ดวงตา”