เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 349 รอยร้าวของราชา
ฮิบาริดะพร่ำบ่นใส่วาชิโจฝ่ายเดียวไม่หยุด วาชิโจหงุดหงิดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ถ้าไม่ใช่เพราะฐานะของฮิบาริดะที่แตะต้องไม่ได้ วาชิโจคงตบเต็มแรงใส่ไปนานแล้ว
ฮิบาริดะไม่สนใจแม้แต่การแข่งขัน กดไหล่วาชิโจไว้แล้วแลกเปลี่ยนเคล็ดลับการเลี้ยงลูก ไหล่ของวาชิโจใกล้จะถูกกดจนหักแล้ว
เรียวสุเกะมองวาชิโจที่ถูกเบี่ยงความโกรธไปได้สำเร็จ เขาหรี่ตาหัวเราะเบา ๆ เก็บความดีความชอบไว้เงียบ ๆ
“ปี๊น——-!”
เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้น ฮิบาริดะกับวาชิโจก็เงียบลงทันที สายตาสองคนมองไปที่สนามพร้อมกัน เรียวสุเกะยืดเอวขึ้น โน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อมอง แต่กลับถูกยักษ์สองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าบังสายตาไว้
เขาจึงถอนหายใจ ยกเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ ไปนั่งอย่างว่าง่ายตรงหน้าเท้าของวาชิโจ พอวาชิโจก้มลงก็เห็นหัวของเรียวสุเกะ อารมณ์ที่เพิ่งสงบลงก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง รีบควบคุมมือตัวเองไว้ ไม่อย่างนั้นวาชิโจคงอดเขกหัวเจ้าเด็กบ้านี่ไม่ได้จริง ๆ
ราวกับรู้สึกได้ว่าท้ายทอยมีลมเย็น ๆ พัดผ่าน เรียวสุเกะสีหน้าไม่เปลี่ยน ยกเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ ไปนั่งตรงหน้าเท้าฮิบาริดะแทน วาชิโจเห็นแล้วยิ่งโกรธกว่าเดิม
“ฮึ!”
วาชิโจส่งเสียงฮึออกจากจมูกหนัก ๆ สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก