กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 299 คำกำชับก่อนจาก
เดิมทีเรียวสุเกะก็เศร้าอยู่แล้ว พอวาชิโจพูดแบบนี้เข้า เขายิ่งเศร้าหนักกว่าเดิม
เขายกหน้าขึ้น ขอบตาแดงไปหมด
ในใจวาชิโจตื่นตระหนกขึ้นมาทันที จบกันแล้ว ทำไมถึงทำให้คนอื่นร้องไห้ได้ล่ะเนี่ย
คราวนี้วาชิโจไม่สนภาพลักษณ์ของตัวเองแล้ว เดินเข้าไปสองสามก้าว พูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งผิดหวังทั้งขุ่นใจ
“มีอะไรน่าเศร้า! ฉันไปประชุม ไม่ได้ไปตายเสียหน่อย!”
เรียวสุเกะเงยหน้าขึ้นพรวดเดียว จ้องเขม็งไปที่วาชิโจ
“ปู่วาชิโจ! พูดแบบนี้ไม่ได้นะ!”
ความเศร้าจู่ ๆ ก็กลายเป็นความโกรธ
สีหน้าวาชิโจดูเก้อเขิน เขารู้ว่าเรียวสุเกะถือเรื่องพวกนี้มาตลอด คราวนี้แย่แล้ว ดันทำให้คนอื่นโกรธเข้าไปอีก