เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 288 เสิร์ฟที่สามของเจ้าเหมียว
เทนโดนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“ตอนนั้นพวกเรามีสภาพแบบที่พวกนายมีกันที่ไหน”
ประโยคนี้ถูกใช้กันอย่างกว้างขวางเวลาผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กให้เรียนหรือเวลาพูดตอนเล่นวอลเลย์บอล ตอนที่เทนโดได้ยินประโยคนี้ก็ไม่ใส่ใจ จนถึงตอนนี้เทนโดก็อยากจะถอนหายใจพูดสักประโยค ว่าตอนนั้นพวกเขามีสภาพแบบนี้กันที่ไหน
ตอนนั้นโค้ชวาชิโจมีสภาพจิตใจมั่นคงแบบตอนนี้ที่ไหนกันล่ะ นั่นก็แทบจะเป็นถังดินปืนที่เดินได้ ทุกคนล้วนเคยถูกด่า แม้แต่ที่อุชิจิมะก็ไม่เว้น
แต่พอเปลี่ยนมาถึงตอนนี้ เทนโดไม่เคยได้ยินโค้ชวาชิโจด่าเรียวสุเกะเลย อย่างมากก็แค่ขู่ไม่หนักไม่เบาไม่กี่ประโยค ขู่เด็กโดยเฉพาะ
ออกนอกเรื่องไปไกลแล้ว
สายตามองไปที่สนามตอนนี้ เรียวสุเกะยืนอยู่ตำแหน่งเสิร์ฟ มือถือวอลเลย์บอล ดูเหมือนสัมผัสบอลจะดีมาก
โค้ชคุโรสุถอนหายใจยาว เศร้าใจจนเกือบหัวล้านแล้ว เด็กคนนี้มีอัตราการทำแต้มจากการเสิร์ฟสูงเกินไปจริง ๆ เขาบวกอุชิจิมะบวกเรอนอีกคน ก็เป็นป้อมปืนของชิราโทริซาวะเต็มตัว ชี้ตรงไหนยิงตรงนั้น
ไม่รู้ว่าอาคางิจะรับไหวหรือเปล่า ถึงรับไม่ไหวก็ต้องรับให้ได้ อินาริซากิไม่มีลิเบอโร่คนอื่นแล้ว