เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 280 บทเรียนของเด็กปีหนึ่ง
โค้ชวาชิโจอยากให้เรียวสุเกะได้เรียนรู้อีกหน่อย หลังจากที่อุชิจิมะกับเทนโดและคนอื่น ๆ จบไปแล้ว คนที่จะเป็นเสาหลักของทีมก็ยังเป็นเรียวสุเกะกับโกชิกิ ถึงเวลาที่ต้องให้พวกเขาได้เห็นความโหดร้ายของการแข่งขันกีฬาบ้างแล้ว
จริง ๆ แล้วสำหรับโค้ชวาชิโจ การจัดผู้เล่นลงสนามกับวิธีปรับตำแหน่งและรูปขบวนนั้นเหมือนการเล่นหมากรุก หมากแต่ละตัวมีตำแหน่งและเส้นทางต่างกัน ส่วนหมากอย่างอุชิจิมะกับเทนโดก็เป็นสิ่งที่วาชิโจคุ้นเคยที่สุดอยู่แล้ว เรียวสุเกะกับโกชิกิต้องใช้เวลาปรับตัวให้ชินกับเกมที่จังหวะเร็ว
วาชิโจเองก็ต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับสไตล์ของเด็กปีหนึ่งในตอนนี้ ระหว่างทีมกับโค้ชก็ต้องปรับเข้าหากัน การแข่งขันคือน้ำมันหล่อลื่นที่ดีที่สุด
“โกชิกิ ไม่ต้องกดดัน แข่งตามปกติก็พอ”
เรอนในฐานะคนที่ผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วตบไหล่โกชิกิ เขาผ่านทุกอย่างนี้มาแล้ว ตอนนั้นตัวเองเครียดมากทีเดียว คิดว่าโกชิกิตอนนี้คงเครียดไม่น้อยเหมือนกัน
โกชิกิพยักหน้าอย่างจริงจังมาก ตั้งแต่ที่เขาเพิ่งถูกโค้ชวาชิโจเรียกชื่อเมื่อครู่ก็กลายเป็นแบบนี้ สีหน้ายิ้มแย้มหลุดหายไปหมด หน้าเกร็งจนดูน่ากลัวพิกล คงจะกำลังตื่นเต้นอยู่
เรอนเห็นโกชิกิพยักหน้าก็ไม่พูดอะไรต่อ กันไม่ให้ไปเพิ่มความกดดันให้เขาอีก