เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 257 ศึกเปิดฉาก
เรียวสุเกะไปวอร์มกับทีม แล้วเงยหน้ามองอัฒจันทร์รอบหนึ่ง เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีคนในฝูงชนกำลังมองตัวเอง สายตาที่ร้อนผ่าวนั้นทำให้เรียวสุเกะรู้สึกเหมือนมีหนามตำหลัง
บนอัฒจันทร์ไม่ได้มีแค่ซาคุสะคนเดียวที่จ้องเรียวสุเกะ ยังมีคุณชายคนหนึ่งที่แต่งตัวครบชุด สวมหน้ากากกับหมวก และถือป้ายเชียร์ที่เขียนชื่อเรียวสุเกะไว้ในมือ
อาโตเบะ เคโงะ เบี่ยงหลบคนที่เบียดเข้ามาหาอีกคนอย่างรังเกียจ พอเห็นเรียวสุเกะลงสนาม ดวงตาทั้งคู่ก็เปล่งประกายขึ้นมา แม้แต่หัวที่เริ่มมีเหงื่อออกแล้ว
อาโตเบะ เคโงะ ก็ไม่สนใจ ได้แต่ยกกล้องขึ้นเล็งไปที่เรียวสุเกะบนสนามไม่หยุด
มัตสึคาวะ โฮเนะ ที่ตามมาข้างหลังเห็นแล้วถึงกับจุ๊ปาก คุณชาย นี่มันจำเป็นอะไรขนาดนั้น ลำบากแทบตายเพื่อถ่ายรูปไม่กี่รูป ให้คนข้างล่างมาทำแทนไม่ได้หรือไง
ถ้าอาโตเบะ เคโงะ ได้ยินก็คงแค่ส่ายหัว แล้วพูดอย่างจริงจัง
“นายไม่เข้าใจ นี่คือความสุขของการปั้น”
มัตสึคาวะก็ไม่เข้าใจวิธีคิดของอาโตเบะ เคโงะ จริง ๆ ไม่เข้าใจแต่ก็เคารพ
ตอนที่ผู้เล่นสองทีมลงสนามวอร์ม อัฒจันทร์ก็มีคนหลั่งไหลเข้ามาอีกจำนวนมาก