เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 242 กำแพงสูงเหนือเน็ต
วาชิโจโบกมือให้คิตะ ชินสุเกะ ส่งสัญญาณให้เขาไปจัดการธุระของตัวเอง ไอ้มิยะ อัตสึมุคนนั้นทำท่าเดิม ๆ ทุกวัน ถ้าทำให้เรียวสุเกะตกใจขึ้นมาจะทำยังไง?
คิตะ ชินสุเกะที่ได้รับอนุญาตแล้วก็ยิ้มอย่างใจดี จากนั้นหันไปมองสุนะกับมิยะ อัตสึมุที่ตัวสั่น ผู้ชายสูง 180 สองคนดูตัวเล็กน่าสงสารและช่วยตัวเองไม่ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าคิตะ ชินสุเกะ
คิตะ ชินสุเกะเข้าไปคว้าต้นคอสองคน ลากพวกเขาไปทั้งอย่างนั้น มิยะ โอซามุนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่กล้าขยับเลย ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
โกชิกิมองกล้ามเนื้อที่โผล่บนแขนคิตะ ชินสุเกะตอนยกคนขึ้นมา กลืนน้ำลาย ใช้มือเปล่ายกผู้ชายตัวใหญ่สองคนขึ้นมาได้ แรงแขนขนาดนี้ค่อนข้างน่ากลัวเลย เขาไม่กล้าคิดว่าถ้าลูกบอลลูกนี้ตบใส่ตัวเองจะเจ็บแค่ไหน
ทุกคนเลือกทำเป็นไม่เห็น เพราะนี่เป็นเรื่องภายในทีมของคนอื่น
ไม่นานนัก ในมุมหนึ่งก็มีเสียงร้องโหยหวนของมิยะ อัตสึมุดังออกมาหลายครั้ง ทุกคนในอินาริซากิยิ่งกลัว ต่างคนต่างเหมือนนกกระทาที่ถูกถอนขน ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นเลย
กว่าที่เรียวสุเกะจะแกะมืออุชิจิมะออก ก็มองไม่เห็นอะไรแล้ว เรียวสุเกะฮึออกมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย
อุชิจิมะค่อย ๆ ดึงฝ่ามือที่ถูกเรียวสุเกะบิดจนแดงกลับมาเงียบ ๆ