เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 240 ลูกเสิร์ฟที่ไม่อาจต้าน
หลังจากลูกเสิร์ฟลอยลูกนั้นออกมา สีหน้าของมิยะ อัตสึมุที่มองสุวะไม่ใช่การสังเกตอย่างสนใจอีกต่อไป แต่กลายเป็นความระแวดระวังต่อคู่ต่อสู้
ลูกเสิร์ฟกระโดดลอยไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเรียน ถ้าใช้เวลาเรียนนานก็ย่อมทำได้ แต่เขาเพิ่งได้ยินคิตะ ชินสุเกะพูดว่า การแข่งขันสองปีก่อน รวมถึงค่ายเก็บตัวและเก็บตัวฝึกซ้อม เขาไม่เคยเห็นสุวะเสิร์ฟลูกกระโดดลอยเลย นั่นหมายความว่าลูกเสิร์ฟกระโดดลอยของสุวะเรียนได้ในเวลาสั้น ๆ อย่างน้อยก็ภายในภาคเรียนเดียว
พอมิยะ อัตสึมุคิดถึงตรงนี้ก็สูดลมหายใจเย็นเข้าปอดทันที ถ้าสุวะเรียนลูกเสิร์ฟกระโดดลอยเร็วกว่านี้สักหนึ่งหรือสองปี คนที่เป็น “ยอดนักเล่นสองสไตล์อันดับหนึ่ง” ในตอนนี้ก็คงไม่ใช่มิยะ อัตสึมุ
มิยะ อัตสึมุรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตำแหน่งของตัวเองถูกคุกคาม ดวงตาสุนัขจิ้งจอกสวย ๆ คู่นั้นจ้องสุวะไว้อย่างนั้น ตอนนี้มิยะ อัตสึมุกำลังคิดในใจแล้วว่าถ้าเจอคาโมเมไดในการแข่งขันต่อจากนี้จะรับมือกับสุวะอย่างไร
“โอ๊ะ ยังเก็บซ่อนไม้เด็ดไว้อีก”
เสียงประชดประชันของทาคุโรดึงความคิดของมิยะ อัตสึมุกลับมา
เห็นแค่แอรอนที่เผชิญกับความประชดประชันของทาคุโรก็ไม่โกรธ ยิ้มอย่างอารมณ์ดี แล้วลูบท้องตัวเอง
“ฟุคุโรดานิของพวกนายก็ไม่เลวนะ”