เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 227
วุ่นวายอยู่สิบกว่านาที ในที่สุดพวกอินาริซากิก็ได้นั่งบนม้านั่งสักที
“อา สบาย!”
ตอนนี้มิยะ อัตสึมุนั่งหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ คู่แข่งในแมตช์ช่วงเช้านั้นรับมือยากมากจริง ๆ เล่นกันครบสามเซ็ตเต็ม ๆ กว่าจะตัดสินแพ้ชนะได้
มิยะ อัตสึมุตั้งแต่มาอินเตอร์ไฮก็อยู่ในสภาพจิตใจตึงเครียดตลอดเวลา ไม่มีเวลาได้ผ่อนคลายเลยสักนิด แต่พอได้ยินว่าคู่แข่งช่วงบ่ายคือชิราโทริซาวะ
มิยะ อัตสึมุกลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ถ้าเป็นคนที่รู้จักกันก็ไม่จำเป็นต้องใช้พลังมากขนาดนั้นไปศึกษาทุกคน
“รุ่นพี่มิยะ แมตช์ช่วงเช้าเป็นยังไงบ้าง?”
เรียวสุเกะกับโกชิกิสองคนทำตัวเหมือนเด็กช่างสงสัยเข้ามาเกาะรอบ ๆ มิยะ อัตสึมุถามกันยกใหญ่ ถึงยูโนะจะทำหน้าเหมือนไม่สนใจ แต่สายตาก็คอยมองมาทางนี้ตลอด สุดท้ายก็ยังเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ความอยากรู้อยากเห็นแรงกล้า
พอพูดถึงเรื่องนี้ มิยะ อัตสึมุก็มีไฟขึ้นมาทันที
“แมตช์ช่วงเช้าก็ชนะสิ ผมเซ็ตย้อนหลังสวยสุด ๆ แล้วก็เล่นร่วมกับซามุ จัดการพวกเขายกทีม! โค้ชยังบอกเลยว่าผมเล่นได้ดี”