เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 204 ทำไมถึงต้องยืนหยัดขนาดนี้
ทำไมถึงต้องยืนหยัดขนาดนี้
เคนมะมองเพื่อนร่วมทีมที่ทำท่าทางระวังกลัวเขาโกรธ สายตามีความกังวลแต่ไม่กล้าพูด กลัวรบกวนเวลาพักของเขา เห็นคุโระกำลังคุยกับโค้ชว่าต่อไปต้องรับเซ็ตเตอร์เพิ่มอีกคน ไม่อย่างนั้นเคนมะต้องเหนื่อยตายแน่
โค้ชพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ยาคุกำลังไปเอาเครื่องดื่มให้เขา ยามาโมโตะปากร้ายมาก แต่กลับซื่อสัตย์พอที่จะวิ่งไปวิ่งมาช่วยเขาซักผ้าขนหนู ฟุคุเธอะแอบย่องเข้ามาใกล้เขาเพื่อพยายามเล่นมุกตลกเย็น ๆ....
ความอึดอัดที่อัดอยู่ในใจเคนมะหายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยืนหยัดได้หลายปีขนาดนี้ แต่วอลเลย์บอลพาเขาได้พบกับทุกคนในเนโกมะตอนนี้ เคนมะรู้สึกว่าเหนื่อยสักนิดก็ไม่นับเป็นอะไรแล้ว
เห็นอารมณ์ของเคนมะดูดีขึ้น คุโรโอะก็โล่งใจ แม้เคนมะจะดูทำอะไรตามอำเภอใจ แต่มีแค่เขาที่รู้ ว่านี่เป็นคนดื้อมากจริง ๆ ถ้าเคนมะคิดวนอยู่ในมุมแคบขึ้นมาสักครั้ง เรื่องก็คงยุ่งยากแน่
“ยังฝืนต่อได้อีกไหม” คุโรโอะนั่งยองลงมาซักถามเคนมะ สิ่งที่น่ากลัวกว่าการที่เคนมะคิดวนอยู่ในมุมแคบ คือเคนมะฝืนลงสนาม
เคนมะพยักหน้าแสดงว่าตัวเองไหว ยามาโมโตะถือกล้วยเดินมา
ปอกเปลือกหนึ่งลูกแล้วยัดใส่ปากเคนมะ พลางเร่งปากไปด้วย