กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 160 159
เรียวสุเกะมองไปรอบ ๆ ทุกคนต่างกำลังยุ่งกับเรื่องของตัวเอง สึกิชิมะเองก็ยืนอยู่ตรงนั้นและกำลังคุยกับคนอื่นอยู่ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ เรียวสุเกะจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาแล้วกวักมือเรียกฮินาตะ
“ฮินาตะ!”
“เรียวสุเกะ!” เจ้าตัวเล็กสองคนดีใจราวกับได้พบเพื่อนรักที่สุดของตัวเอง
หลังจากเห็นเรียวสุเกะ จิตใจที่กระวนกระวายของฮินาตะก็สงบลง เขาทักทายเรียวสุเกะ
เรียวสุเกะวิ่งเหยาะ ๆ ไปตลอดทาง ก่อนลากฮินาตะไปหลังประตู เขาเห็นฮินาตะสวมชุดฝึกซ้อม บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้น และยังสะพายกระเป๋าใบใหญ่ ดูก็รู้ว่าเตรียมตัวมาอย่างดี
เรียวสุเกะไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาควานอยู่ในกระเป๋าสองครั้งก็หยิบกุญแจหอพักออกมา จากนั้นยัดใส่มือฮินาตะที่กำลังทำหน้างุนงง แล้วพูดอย่างรวดเร็ว
“ฉันเดาไว้อยู่แล้วว่านายต้องมาแน่ ๆ ค่ายเก็บตัวมีตั้งหนึ่งสัปดาห์ ทุกคนมีที่พักกันหมด นี่กุญแจหอพักของฉัน ปกติฉันก็ไม่ได้พักอยู่ นายเก็บไว้ให้ดี ตอนเย็นฉันจะพานายไปหอพัก”
ดวงตาของฮินาตะเอ่อคลอไปด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าเรียวสุเกะจะเตรียมการเรื่องนี้ไว้ด้วย เดิมทีชิราโทริซาวะก็อยู่ไกลจากบ้านเขามาก หากขี่จักรยานต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมง เรียกว่าอยากได้หมอนตอนง่วงก็มีคนส่งมาให้พอดี เรียวสุเกะเป็นคนดีจริง ๆ