เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 149 ความฝันของคนขี้ขลาด
ขณะที่ยามางุจิกำลังเดินขึ้นไป เขาเคยลนลานอยู่ชั่วขณะ แต่พอนึกได้ว่าสึกกี้กำลังมองเขาจากด้านล่างเวที ความรู้สึกอุ่นใจก็เอ่อล้นขึ้นมา
กล้องสีดำสนิทเล็งไปยังใบหน้าซีดขาวที่เต็มไปด้วยกระของยามางุจิ แสงไฟสาดลงมาจากด้านบนศีรษะ
ยามางุจิเบือนหน้าหลบโดยไม่รู้ตัว ก้มศีรษะลงอย่างเก้อเขิน เขายังไม่ชินกับการถูกคนอื่นจับจ้อง
เคอามองยามางุจิที่ทำตัวเก้อเขินแล้วลอบพยักหน้าในใจ คนขี้กลัวแบบนี้แหละที่หลอกถามได้ง่ายที่สุด จากนั้นเคอาก็แผ่บรรยากาศเป็นมิตรใส่ยามางุจิอย่างเต็มที่ จนกระทั่งเริ่มสัมภาษณ์ ความเป็นมิตรเหล่านั้นก็สลายไปประหนึ่งเป็นเพียงภาพลวงตา
“คุณยามางุจิ จากที่ผมสังเกต เด็กปีหนึ่งของคาราสึโนะส่วนใหญ่ล้วนมีจุดเด่นเป็นของตัวเอง คาเงยามะเป็นอัจฉริยะ การบล็อกของสึกิชิมะก็ยอดเยี่ยม ส่วนพละกำลังของฮินาตะก็โดดเด่นมาก ถ้าอย่างนั้นจุดเด่นของคุณคืออะไร หรือว่าคุณเป็นแค่คนธรรมดา”
คำพูดราบเรียบเหล่านั้นทิ่มแทงหัวใจของยามางุจิราวกับหนามแหลม เขากำหมัดแน่นจนฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
จากนั้นก็ฝืนยิ้มออกมา พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์
“ผม...ผมก็แค่คนธรรมดา” ความเศร้าบนใบหน้าของยามางุจิแทบปิดบังไม่มิด