เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 124 แต้มที่ห่างออกไป
18:20
แต้มเริ่มห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้ว ลูกเมื่อครู่นี้ไม่สามารถทำแต้มได้ กลับถูกอาโอบะโจไซแซงขึ้นมาแทน เซ็ตนี้เริ่มอันตรายแล้ว
เทนโดมองจากข้างสนามจนแทบอยากลงไปเล่นเองเดี๋ยวนั้น
วาชิโจมองออกว่าเขาร้อนใจ จึงรู้สึกขบขัน เด็กคนนี้ขี้เกียจมาตลอด นาน ๆ ครั้งถึงจะมีช่วงที่รีบอยากลงสนามขึ้นมา ช่างเป็นภาพที่หาได้ยากจริง ๆ
ความร้อนใจของเทนโดไม่ได้เกิดจากการอยากลงสนามเพียงอย่างเดียว เขาสอนเรียวสุเกะบล็อกมานานขนาดนี้ ย่อมเห็นชัดว่าตอนนี้เรียวสุเกะเริ่มหมดแรงแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะฝืนไปจนจบเซ็ตที่สี่ได้หรือเปล่า
เรียวสุเกะย่อตัวลงหน้าเน็ต ก่อนผ่อนปราณขุ่นออกมา เหนื่อยจริง ๆ กระโดดไม่ไหวแล้ว แค่ยกแขนขึ้นอีกครั้งก็รู้สึกเหมือนแขนจะหัก ความปวดเมื่อยที่หัวเข่าแล่นมาเป็นระลอก ๆ แต่สีหน้าของเรียวสุเกะกลับไม่แสดงอะไรออกมา
เขารู้ว่าตัวเองเผยช่องโหว่ออกมาแม้แต่น้อยไม่ได้ โออิคาวะเป็นคนชอบวางแผนเล่นงานคนอื่น ถ้าถูกเขาเห็นสภาพแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะถูกวางแผนเล่นงานอย่างไรบ้าง
เรียวสุเกะเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก สะบัดเท้าเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง โกชิกิที่ไม่ทันสังเกตอะไรเลยไม่ได้รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าเรียวสุเกะกำลังหมดแรง
เรียวสุเกะเก็บอาการได้ดีเกินไป แม้แต่โออิคาวะก็ยังไม่ทันสังเกต